Ik ben geen schilder. Laat me dat vooropstellen. Waarbij ik het heb over kunstschilderen - abstract of realistisch maakt eigenlijk niet uit. Ik bedenk me terwijl ik dit schrijf dat ik ook niet zo goed kan verven. Deuren, muren, kozijnen, alles dat geregeld een likje nodig heeft, het is allemaal niks voor mij. Ik schilder als een brocoli.

Die laatste zin stond ook in de mail die ik onlangs verstuurde naar de Lions van Venray, die me hadden verzocht voor hen, en daarmee voor een veiling en daarmee voor een goed doel, een schilderij te maken. IK SCHILDER ALS EEN BROCOLI. Het leek me een duidelijke omschrijving van iemand die niets met kwasten en penselen heeft, laat staan verf. Maar de Lions dachten daar duidelijk anders over, of dachten wellicht dat het een grapje mijnerzijds was. Vandaar dat een der leeuwen, met een schilderes uit de regio, vanochtend op mijn tuinpad stond. Met een ezel (de schildersvariant, in Venray weet je het nooit...), een krat vol dikke verftubes, twee lege doeken, schorten, kwasten en penseeltjes, en een struik brocoli. Verrijkt met een dozijn wascokrijtjes. Een kadootje voor de man die gaat schilderen. Terwijl hij dat niet kan.

Drie kwartier later stond er op mijn zondoorschenen zolder een echt canvas op genoemde ezel. Met golven, blauw, een horizon, grijs-wit, een strand, goud-oranje, en de eerste contouren van een felrood bankje met uitzicht over die zee, uitzicht richting horizon. Als je goed keek zag je iets van vrijheid, iets van rust. En iets van wanhoop ook, maar dat dan in mijn ogen, op het moment dat ik weer een kleur moest kiezen, en een bijpassende kwast, en een plek om die kwast langs het doek te halen. Streepje hier, kloddertje daar, u weet toch hoe schilders dat doen...? Tot mijn verbazing merkte ik dat ik er lol in begon te krijgen. Lol in de kleuren die ik mengde, soms bewust, vaker toevallig. Lol in de beelden die op het doek ontstonden, ergens in dat schemergebied tussen abstract en realistisch. Lol in de enthousiaste reacties van de kunstenares die me begeleide, de Lion, mijn zoon en dochter die even langskwamen. ‘Mooi papa....wat is het?’

Na anderhalf uur zweten, twijfelen, durven en tussendoor artistiekig in de verte staren, was het doek af. En zette ik zo zwierig als ik kon mijn handtekening rechtsonder. Een prachtig schilderij. Voor een brocoli.