Kijk, voor u is het eigenlijk vrij gemakkelijk. U krijgt, wederom en helemaal gratis, dit prachtige glossy magazine op de mat - wellicht is het er ook nog door een van uw goedgelukte kinderen afgeplukt en onderdanig aan u overhandigd-, u slurpt uw kopje thee, bladert wat en kijkt dan in mijn glimlachende tronie. Ondanks dat leest u deze column, waarvoor dank. Maar goed, ik zeg net, u heeft het eigenlijk heel erg makkelijk. Beetje in de file staan, beetje werken, soms wat harder als de baas meekijkt, lekker naar huis, zonnetje door het raam, uw favoriete stoel, dat kopje thee en even lekker lezen.

Ik gun u dit allemaal van harte, laat dat hier duidelijk zijn, maar realiseert u zich alstublieft ook dat er anderen zijn, zoals de man die u glossy toegrijnst, die momenteel kopje thee noch lekkere stoel heeft. Waarom? Omdat hij artiest is, omdat hij on the road is, omdat hij bijkans avond aan avond ergens in den lande een zaal treft volgestouwd met cabaretliefhebbers, mensen die soms jaren hebben gewacht op de kans in een ruimte met hem te verkeren. Al was het maar om hem te vertellen dat hij er op een aantal punten – wereldbeeld, visie, mogelijke oplossingen, vrouwen-generalisaties – echt behoorlijk naast zit. En er verder heel veel en heel hard om te gaan zitten lachen, ook.

En ja, lieve theedrinkende onderuitgezeten lezer v/m, ook nu het eind van het jaar nadert, ook nu de decembermaand aanklopt en het ene familiefeest de andere zevengangen-maaltijd welhaast staat te verdringen, ook nu is de man met de grijns nooit thuis. Omdat hij tot en met de 31^e december staat te spelen, hier en daar en overal.

Het is niet omdat ik niet thuis zou willen zijn, absoluut niet. Ik heb ook een heerlijke stoel, ben gek op thee (darjeeling, vooral), de zon schijnt ook bij ons vaker wel dan niet naar binnen en mijn kinderen zijn zeker niet onderdanig maar wel onwaarschijnlijk goed gelukt. Die ene zeker. Sorry.

Het is, denk ik omdat ik zoveel wil vertellen, zoveel gedichten met mijn publiek wil delen, zoveel vragen te stellen heb en zoveel grappen niet kan vermijden. En daartussendoor niks liever doe als de schouwburg verlaten om 10, 15, 20 kilometer hard te lopen. Bij Breda het bos in, buiten Terneuzen de zeelucht opsnuiven, Maastricht langs de rivier verlaten en pas terugkeren als ik zeker weet dat ik een paar kilometer Belgie heb genoten. Elke dag dat ik speel, en loop, is een feestdag. Prettige feestdagen!