Ooit was lummelen iets met een bal. Een bal steeds over iemand heen gooien, zodat degene die gelummeld werd de bal wel zag en voelde en bijna kon aanraken, maar ‘m nooit te pakken kreeg. Ik was, in de jaren dat ik nog wel eens met een bal speelde, nooit zo van het lummelen. Vooral omdat ik meestal de lummel was, degene die wel mee mocht doen maar eigenlijk niet echt meedeed. Om mee te doen moet je de bal in handen hebben, niet keer op keer vlak over je vingertoppen voelen scheren. Waarbij ik wel even moet vertellen dat ik, op de lagere school - want zo heette dat toen, over die jaren heb ik het – met van alles wel zeker wel mocht meedoen – bijvoorbeeld het huiswerk maken voor vriendjes die daar echt te dom voor waren, of er anderszins geen tijd voor wilden vrijmaken - dat is een, en dat ze voor het balspel altijd mijn bril even afpakten, dat is twee. Ik weet niet wat ik hiermee probeer te bewijzen, maar u krijgt wel een aardig beeld van mijn jeugdjaren.

In dit prachtige magazine staat lummelen voor nietsdoen, en daar nog van genieten ook. Gewoon, niets hoeven, nergens heen moeten, geen afspraak of deadline, geen trillende mobiel of rinkelende telefoon, geen mail of post, nada!  En wat denkt u, daar heb ik ook nogal wat moeite mee. Nietsdoen, helemaal niets, het is me gewoon te weinig. Maar het lukt me wel steeds beter. Vooral als ik  het idee heb dat ik in periode ervoor, weken, maanden, een heel theaterseizoen, eigenlijk wel genoeg gedaan heb. Zeg een theatervoorstelling gemaakt en daar dik vier maanden mee getourd, een stuk of 70, 80 radioprogramma’s tot een goed einde gebracht, een kleine 100 columns geschreven en daarnaast op allerlei plekken gepresenteerd, geinterviewd en/of gegrapt. Zou er ergens in mij een calvinist verborgen zitten, die steeds weer mompelt dat je de rust, het nietsdoen wel echt verdiend moet hebben?

Maar goed, dan is het eind juni, dan voel ik me weer een jaartje ouder – niet door uitputting, maar omdat ik dan jarig blijk te zijn - , dan zit het werk er bijna op, dan is het tijd voor rust. Nietsdoen. Lummelen. En, inderdaad, dat lukt me steeds beter. In de zon, zonder stapel boeken of kranten, zonder opschrijfboekjes...niks! Hoewel dat ook komt omdat mijn gezin mijn bril heeft afgepakt.