Vorige maand gaf ik, op deze plek, toe dat ik ook een bandje draag, zo’n rubberbandje met kleur en opdruk waaruit blijkt waar de drager staat en voor staat. Zou het het respect2all-bandje zijn? Het gele bandje tegen kanker van Lance Armstrong? Die zwartwitte tegen racisme? Het Leuk is Anders-bandje bedoeld om de kastanjes van Nederland te redden van een geheimzinnige kastanje-ziekte? Echt, een mens met een beetje betrokkenheid in zijn donder komt polsruimte tekort, tegenwoordig.

Maar eerst nog even over respekt: ook al zo’n woord dat goed klinkt en ook goede dingen kan betekenen, maar helemaal niks meer betekent als je het maar te pas en onpas roept, of als je het in de handen laat vallen van politici of anderen die het gevoel van het volk denken te moeten verwoorden. (‘Keihard aanpakken’, dat horen we ook weer steeds vaker...tuurlijk, hard aanpakken, keihard zelfs, maar alles dat je doet heeft gevolgen, en die moet je natuurlijk ook keihard meenemen in je afweging, keihard gedrag heeft keiharde consequenties, de oorlog tegen de terreur wordt keihard gevoerd, maar voorlopig merken we vooral dat de rechtstaat eronder leidt en mensen banger worden en er zo nu en dan een imam een tikje op de vingers krijgt).

Respect betekent voor de de rapper wat anders dan voor de VVD-liberaal, voor de supporter van FC Utrecht iets anders dan voor de islamitiese jongere, voor mij is respect iets heel anders dan voor jullie, en of we het daar voor het eind van deze column nog over eens worden...ik weet het niet.

Respect2all lijkt me dus niet zo’n goed idee, al was het maar omdat je vanzelf, zonder er over na te denken (zonder er een bandje voor om te knopen) juist die mensen respecteert die gedrag vertonen dat respect verdient, die zich durven uitspreken, die sociaal zijn en niet alleen met zichzelf bezig, die wel nadenken en niet na-praten. Ofwel, je kunt beter in je gedrag, in allerlei situaties, respectvol zijn, dat uitdragen ook, dan denken dat je er met een stukje rubber bent.

Vandaar ook dat mijn bandje niet echt om mijn pols zit. Het is ook niet echt een bandje zoals je dat bij allerlei beroemde mensen ziet. Je ziet het niet eens, bij mij. Of je zou echt heel dichtbij moeten komen, en dan ook nog in een enigzins intieme setting. Oke, het is een postelastiek. Zo’n bruinig postelastiek. Om mijn scrotum. Mijn ballen, voor de niet-gymnasiasten. En ik draag het met een reden. Het heeft een functie, een boodschap bijna.

Ik draag het elastiek niet vanwege de  dreigende werkloosheid van 13000 postbodes door toenemend mailverkeer en reorganisaties bij TPG/Post, ik draag het elastiek niet om te protesteren tegen  het uitsterven van de rubberpalmen in NieuwGuinea, ik draag het zelfs niet om steun te betuigen aan leiders aan bloedsomloopziektes, nee, ik draag het eerlijk gezegd zo’n beetje alleen maar voor mezelf. Ik vind het gewoon lekker.